Reacties deelnemers
Marijke, 18 jaar:
Op een vroege zaterdagmorgen in mei komt een handjevol mensen bij elkaar in wijkgebouw de Markt. De opkomst is vrij mager en valt tegen, maar daar laten we ons niet door uit het veld slaan. Vandaag moet in het teken staan van vrolijkheid en dienstbaarheid, een dag waarin we onze handen uit de mouwen steken, waarin we deze buurt laten zien wat liefde is.
Na een opening van Monique met een inspirerende spreuk van Moeder Theresa, gaan we op weg, ieder naar zijn of haar actie. Ik heb geen acties gepland en fiets wat rond om foto’s te maken bij de verschillende acties die er zijn.
Het eerste groepje waar ik naar toe ga, is al hard bezig als ik aankom. Met de mooie groene t-shirts aan zijn ze ingespannen bezig met het witten van een halletje. Het resultaat mag er wezen, het verschil is groot. Tussen de werkende Serve the City-ers door, loopt een buitenlandse mevrouw heen en weer. Samen met haar gehandicapte dochter woont ze in dit armzalige, kleine huisje en moet ze hard werken om de eindjes aan elkaar vast te knopen. Toch schalt er uit de slaapkamer van haar dochter enthousiaste praise-muziek en getuigen de teksten van dankbaarheid naar haar Schepper. Ze geniet zichtbaar van de aanwezigheid van de mensen en vraagt af en toe of we nog wat nodig hebben en of er gegadigden zijn voor thee of koffie. Wat een liefde!
Als tussen de middag iedereen weer terug in de Markt is om te lunchen, komen de verhalen los. Een ander groepje is naar een mevrouw geweest om de tuin aan te pakken. Ze vertellen dat de mevrouw het superleuk vond dat ze er waren en sinds tijden nooit zo’n gezellige middag meer had gehad. En met ook nog haar opgeknapte tuin erbij had ze de dag van haar leven. Het getuigt er weer van: Kleine dingen kunnen een groot verschil maken!
Ook ’s middags gaan diverse mensen weer naar acties toe. Nog meer liefde uitdelen. Bij ieder adres waar we na de actie weer vertrekken, laten we een kaartje achter:
“We hebben u graag geholpen, laat het u inspireren.
Stop Talking, Start Helping. Serve the City.”
Met een glimlach op mijn gezicht, verlaat ik aan het eind van de dag de Markt, om weer naar huis te gaan. Wat kan helpen toch leuk zijn! En gelukkig was het niet zomaar voor één dag: volgende herfstvakantie mag het weer. Wel jammer dat dat nog zo lang duurt…
Martine, 26 jaar
Een mooie dag, waar het op verschillende plaatsen in Nederland regende, in Dordt was het droog! Een verhoring van gebeden als voorbereiding van de actiedag Serve the City in Dordrecht.
Om half 10 is er actief aan de slag gegaan in verschillende tuinen van bewoners van de stad. Veel mooie planten en bloemen moesten wijken voor tegels, tulpen werden meegenomen zodat er tijdens de lunch en borrel door de 'servers' nog van genoten kon worden. Een vijver werd gedempt en struiken gerooid. Een aantal actieve dames zijn aan de slag gegaan bij een mevrouw waarvan de zalmroze hal omgetoverd werd in een stralend vertrekt. Mooi geschilderde witte muren waren het resultaat, en niet te vergeten de dankbaarheid!
Na een overheerlijke lunch, met heerlijke broodjes in de middag weer aan de slag! De tuinen werden afgerond en een groep ging op weg naar Crabbehof. In het bejaardentehuis werden de 'oudjes' opgetrommeld om te gaan wandelen! Die meisjes met de groene shirtjes, daar wilden ze wel mee uit!
Heerlijk een frisse neus halen en natuurlijk gezellig kletsen en roken! Vele verhalen werden er verteld over vroeger, de familie en dat ze het wandelen zo heerlijk vonden.
Natuurlijk bleef het niet alleen bij wandelen, Rummicub het favoriete spel in Crabbehof werd ook gespeeld! Na de waarschuwing dat er 'niet vals' gespeeld mocht worden gingen we van start! Natuurlijk met alle officiële spelregels van dien. Eerst met 30 starten, vervolgens aansluiten en natuurlijk wie het eerste uit is!
Na een enerverende dag met veel gezelligheid, ervaringen en dankbaarheid is de dag afgesloten met een gezellig borrel!
Serve the City Dordrecht, zet je ervoor in en ontvang de dankbaarheid van je medemens! Ze zijn het waard!
Jesse, 26 jaar:
Maandagmorgen. Anita, de projectbegeleidster komt emotioneel binnen. Onderweg had ze een groep meiden gezien die in de stromende regen met een emmertje aan het stuur van hun fiets op weg waren naar Serve the City. Indrukwekkend. 30 jongeren verzamelen zich door weer en wind op maandagochtend 08:30 uur om te… dienen… Ja, deze jongeren bestaan nog!
Maandagmiddag. We zijn te gast in de woonkamer op een afdeling van verzorgingstehuis Crabbehoff. Terwijl een stel meiden voor de bewoners wafels staan te bakken, besluit ik me te mengen onder de aanwezige bewoners. Ik luister naar hun verhalen. Hersenbloeding, hartproblemen, verlamdheid, zelfmoordpogingen, enz. Elke bewoner heeft z’n eigen verhaal. Ik doe niet anders dan luisteren en proberen daar waar mogelijk liefde en begrip uit te stralen. Nadat de wafels zijn gebakken en uitgedeeld mengt de rest van de groep zich ook onder de bewoners. Plots wordt het stil in de ruimte. Twee jonge meiden van 16 en 17 jaar beginnen te zingen. Ze zingen: … een rivier vol van vrede, een fontein vol van blijdschap, ik heb lief als mijn Jezus in mijn hart…. Iedereen is even stil. Een hemelse vrede daalt neer in de woonkamer. Wow! Wat een vrijmoedigheid hebben deze twee jonge meiden. Wat een voorbeeld…
Dinsdagochtend. We staan in een achtergelegen zijstraat ergens in Krispijn. Voor ons ligt een pleintje vol met troep. Vuilniszakken liggen open op straat. Glas ligt tussen bergen bladeren. Het stinkt. Met gezamenlijke krachtinspanningen vullen we onze meegebrachte vuilnissen en binnen een halfuur is alles weer helemaal schoon. Toevallig (bestaat toeval?) komt er net een vuilniswagen van Netwerk langs rijden. Ze zijn bereid van hun route en tijdschema af te wijken en ons de gelegenheid te geven alle troep gelijk op te ruimen. Even later kijken we vol trots naar het schone pleintje. Dat is pas eer van je werk! De rest van de ochtend werken we aan een tuintje van een gezin met een gehandicapt kind. Door de intensieve zorg waren ze niet in staat de tuin te onderhouden. Met 6 kuub zand verhogen we de voor- en achtertuin en een dag later wordt alles weer mooi betegeld.
Dinsdagmiddag. Net als de dag ervoor zijn we te gast in Crabbehoff. Heel de middag zit ik samen met een oude mevrouw aan een tafeltje in de aula. Wat fantastisch. Wat is het heerlijk als je een hele middag echt de tijd voor iemand kan hebben. Ondertussen zie ik Perry door het gebouw rennen, op weg om wafels bij bewoners te brengen. Ik zie de glimlachen op de gezichten van de mensen als ze deze jongeren zo vol enthousiasme en liefde bezig zien. Dit is Serve the City. Op praktische wijze Gods liefde verspreiden.
Woensdagochtend. Met een grote groep staan we de smerige ramen van twee galerijen van een flat in Wielwijk schoon te poetsen. Terwijl o.a. Marcel en ik aan het klooien zijn om de juiste poetsmethode onder de knie te krijgen, doen twee bewoners verast hun deur open en vragen ons wat we aan het doen zijn. Als we ze vertellen dat we dit werk vrijwillig en gratis doen, staan ze op het punt de woningbouwvereniging te bellen. Volgens hun worden we misbruikt. We weten ze gerust te stellen. Aan het eind van de middag doen we een kaartje bij alle bewoners door de brievenbus: Achterop schrijven we: met liefde hebben we uw ramen schoongemaakt.
Woensdagmiddag. Puinruimen voor krachtpatsers heet het project. Daar staan we dan. Samen met Wouter, Seth en Tom staan we voor het huis van Jan. Een Poolse man met een Engels accent die een dubbele longtransplantatie heeft gehad. Zijn hele huis en tuin is één grote verzameling van troep. Ons doel voor vandaag: Zorgen dat in ieder geval de voortuin opgeruimd wordt, zodat deze meneer geen boete krijgt van de gemeente en milieupolitie. Hoewel Jan alles wil bewaren, weten we toch nog drie aanhangwagens vol met puin naar de stort te brengen. De voortuin ziet er weer schoon uit. Binnenkomen mogen we niet. Daar is de troep te erg…. Wel krijgen we buiten koffie aangeboden. Tom geeft aan geen koffie te lusten. Een paar tellen later krijgt hij een flesje bier in z’n handen gedrukt. Voldaan drinken we die dan maar met elkaar op.
Wouter verwoordt onze gevoelens als eerst. Hier moeten en willen we snel terugkomen…